HENNIE DE HEKS MAAKT MET TOVEREN IETS GEKS

Hennie de Heks weblog 1

Hennie de Heks weblog 3

“HENNIE DE HEKS” is ondertussen een klassieker geworden.
Wie kent deze spichtige, goedlachse heks niet die van toveren houdt?

Hennie de Heks is een populaire prentenboekserie gebaseerd op de verhalen
van auteur VALERIE THOMAS en illustrator KORKY PAUL.
Van deze kinderboekenreeks gingen wereldwijd ruim vijf miljoen exemplaren over de toonbank.
Valerie Thomas: Zij werd geboren in Australië, waar ze heel lang woonde.
Ze werd lerares, maar bleef ook reizen.
Reizen was en is haar grootste hobby.
Korky Paul : Hij is Zimbabwe geboren. Heeft kunst gestudeerd aan de kunstacademie van Natal (Zuid-Afrika) en heeft drie jaar voor een reclamebureau in Cape Town gewerkt.
In 1976 is hij naar Europa verhuisd en kreeg een baantje als controleur van educatieve boeken in Griekenland. Hij heeft een tijdje voor een reclamebureau in Londen gewerkt en is daarna filmanimatie in Los Angeles gaan studeren. Zijn eerste kinderboek verscheen in 1980

DE SERIE HENNIE DE HEKS.
In de boeken staan de belevenissen van Hennie de Heks, haar zwarte kat Helmer en de andere dieren die in het zwarte huis wonen centraal.
Hennie de Heks is een pechgeval met een toverstokje.
“De magische krachten van de vriendelijke, maar soms wat verstrooide heks Hennie zorgen ervoor dat Helmer en de andere bewoners vaak meegesleurd worden in komische avonturen.”
“Enge verhalen, spannende plots, maar altijd iets te lachen! Kleurrijk geïllustreerd.”
“Geweldig om voor te lezen, uitstekend te gebruiken in het onderwijs en de gedetailleerde kleurige prenten zijn niet alleen een feest om naar te kijken, je ontdekt telkens weer iets nieuws. Garantie voor uren leesplezier….”
In 1989 verscheen het eerste prentenboek over Hennie de heks.
In 2011 kwam het vijftiende deel uit: “Hennie de Heks neemt een duik”.

“HENNIE DE HEKS”
Hennie de Heks weblog 2

Hennie woont in een groot, oud heksenhuis.
Alles in het huis is zwart.
De vloer, de muren, de gordijnen, de meubels, het dak..
Ja zelfs de kat Helmer is zwart.
Een zwarte kat in een zwart huis……
Hennie struikelt regelmatig over de slapende Helmer.
Ze tovert Helmer in allemaal verschillende, opvallende kleuren.
Helmer schaamt zich voor al die vreemde kleuren.
Uiteindelijk tovert Hennie haar kat weer gewoon zwart
en om niet meer te struikelen over Helmer tovert ze haar huis in allerlei felle kleuren.

“HENNIE DE HEKS EN DE COMPUTER”

“Hennie de Heks heeft een nieuwe computer gekocht. Ze is er erg blij mee. Nu kan ze gaan internetten en nieuwe heksenspullen bestellen. Haar kat Helmer vindt vooral de muis erg interessant. Dan krijgt Hennie een geniaal idee: ze zet al haar toverspreuken in de computer zodat ze haar toverspreukenboek en haar toverstaf niet meer nodig heeft. Als Hennie ’s nachts slaapt, besluipt Helmer de muis van de computer. Hij raakt hem aan en dan… Wanneer Hennie de volgende morgen wakker wordt, is ze Helmer kwijt. Dan ziet ze dat ook de computer verdwenen is. Wat is er gebeurd? Zal het allemaal nog goed komen met Helmer en de computer?” ( bron Sjaloom)

Hennie de Heks weblog 4

“HENNIE DE HEKS IN DE RUIMTE”
“Hennie de Heks wil heel graag een keer de ruimte in. Ze tovert een raket, neemt een volle picknickmand mee en gaat samen met haar kat Helmer op weg naar de ruimte. Vliegen met een raket is niet zo makkelijk, ze botsen overal tegenaan.”

“HENNIE DE HEKS EN HET DRAAKJE
Hennie de Heks weblog 5

Als Hennie de Heks ligt te slapen, wordt Helmer de kat gewekt door een vreemd geluid. Een klein rood draakje is door het kattenluik het huis binnen gestapt.
Hennie wordt wakker en met een toverspreuk verandert ze het vuur van de draak in vlinders.

“HENNIE DE HEKS ZIET ZE WEER VLIEGEN”
Hennie de Heks vindt het heerlijk om te vliegen op haar bezemsteel met stijgbeugels, een fietszadel en koplampen en haar kat Helmer. Maar ze vliegt steeds tegen dingen aan, o.a. tegen een deltavlieger en een hoge toren. Als ze gaat fietsen, paardrijden of lopen gaat het niet beter.

“HENNIE DE HEKS IN DE SNEEUW”

Hennie de Heks weblog 8
Hennie en Helmer zijn die saaie, koude winter meer dan beu. Hennie besluit er als een echte heks iets aan te doen en tovert haar tuin om in een zomers kleurenparadijs. Algauw weet de hele buurt van Hennies kleurenparadijs en probeert iedereen in haar tuin te komen.

“HENNIE DE HEKS EN DE TOVERWEDSTRIJD”
Hennie de Heks gaat meedoen aan de Toverwedstrijd voor Heksen. Ze heeft een geweldige nieuwe toverspreuk bedacht. Haar feestjurk moet nog gewassen worden en per ongeluk wast ze haar toverstokje mee. Hoe kan Hennie nu meedoen aan de toverwedstrijd?

Hennie de Heks weblog 6

Advertenties

LEVEN TUSSEN TWEE CULTUREN, IN HET HEDEN EN HET VERLEDEN…BEST OF BOTH WORLDS

back to my roots weblog 1

back to my roots 7 weblog januari 2015

Jakarta geboortestad

In 1983 ging ik voor 6 weken naar Indonesië .
Een mooie reis met een negatief kantje.
Twee keer liep ik een voedselvergiftiging op.
Thuis aangekomen werd ik plotseling ziek.
Waarschijnlijk door een virus.
Tevens werd ik heen en weer geslingerd tussen twee werelden.
Een gevecht tussen Oost en West.
Gelukkig werd er bij ons thuis altijd ruimte gegeven aan daar waar we vandaan komen.
Het leven tussen twee culturen is verrijkend maar vaak ook moeilijk.
Na mijn eerste reis worstelde ik voortdurend met de vragen “wie ben ik?”
“wat ben ik?” en “wat wil ik? “
Ondanks die oneindige zoektocht is het leven tussen -en met twee- culturen een voorrecht. En gelukkig heb ik de keus om uit beide culturen dat te kiezen wat het beste past bij mij.
Je kunt uit twee culturen heel veel kracht putten.
Ja …..en vervolgens na 30 jaar ging ik weer terug naar het land waar ik geboren ben.
Back to my ROOTS.
Thuis aangekomen voelde ik me stukken lichter en een enorme blijdschap kwam in mijn binnenste omhoog.
Ik voelde de ketenen van pijn van me af glijden.
Nu ervaar ik geen gevecht meer tussen Oost en West, maar nostalgische gevoelens.
Hartverwarmende nostalgie: mooie, vervlogen herinneringen die mij letterlijk warm houden.
Voor mij heeft nostalgie of jeugdsentiment dus een positieve connotatie.
Voor de rest…….ik ben klaar voor een nieuwe reis….
Een trip waar Oost en West elkaar ontmoeten, waar heden en verleden met elkaar
verweven zijn……….

cropped-denkend-aan-indonesie1.jpg

cropped-cropped-indonesie-collage-19-aug-2015.jpg

Jakarta Kota Tua Cultureel Erfgoed

JALAN KAJI MEMORIES

Jalan Kaji Jakarta 83 14 weblog

Hoe ver reikt iemands verleden?
Hoe makkelijk bereikbaar, helder en betrouwbaar zijn herinneringen?
Als kind kon ik me herinneren dat wij, toen wij tijdelijk in JALAN KAJI JAKARTA
verbleven, in de buurt woonden van een dansschool. Bijna schuin tegenover.
In die tijd begin jaren 60 was het lied “Oh Carol” van Neil Sedaka enorm populair.
Dat plaatje werd destijds vaak gedraaid in die dansschool.
Begin januari 2015 vroeg een goede kennis van ons of wij in Jalan Kaji dichtbij een dansschool woonden.
Yes, dacht ik……mijn herinneringen zijn nog helder en betrouwbaar……
En dat na meer dan 50 jaar…
In dit huis hebben we tijdelijk gewoond, in afwachting van ons vertrek naar Nederland.
jalan kaji 83 weblog 1

Jalan Kaji weblog 2a

Jalan Kaji 83 2014

Jalan kaji no. 24.
Di rumah ini kami tinggal hanya sementara waktu, menunggu keberangkatan nke Negeri Belanda.
Dulu saya ingat dekat rumah ini adalah sekolah dansa.
Tahun 1983 dan tahun 2014 saya ke sini untuk bernostalgia.
Semuanya telah berubah. Ingatan saya masih ada, masih tetap.

BACK TO SCHOOL MET DE BETJAK NAAR SCHOOL IN JAKARTA

Lagere school Jakarta

Rond 1960/1961 ging ik dagelijks met de betjak naar school
en naar huis .
We woonden destijds in Jalan Sawah Lunto.
Ik kon me nog herinneren hoe we gereden hadden:
Via “Pasar Rumput”, over een brug en over een spoorweg.

Over een brug en over een spoorweg: deze foto heb ik op 1 mei 2015 gemaakt:
school op weg naar school 1

Indonesie allerlei weblog jalan sawah lunto school

Na school moest ik vaak nog wachten op de betjakman.
Om de tijd te doden speelde ik in de buurt van het spoor.
Deze foto heb ik nog steeds bewaard.
Ik wilde niet op de foto staan.
Ik verstopte me achter een jongen.

foto INDONESIE

Tijdens mijn vakantie in 1983 ben ik gaan kijken naar de school.
Tevens heb ik een wandeling gemaakt door Jalan Sawah Lunto.
Alsof hij daar jaren op mij had gewacht, stond daar dezelfde betjakman
die mij altijd naar school bracht.
Het was een emotionele ontmoeting.

betjak man 83a

In 2014 wilde ik weer gaan kijken naar de school.
Ik zat in de bus en had helaas de school niet gevonden.
Toen dacht ik dat het gebouw inmiddels afgebroken was.
Thuis ging ik op internet zoeken en ik had het gevonden.
De school staat verscholen achter grote en hoge bomen.

Op 1 mei 2015 ben ik weer naar Jakarta gegaan. En nu kon ik dankzij
Sisi S. de school van heel dichtbij bekijken.
school Jakarta collage
school JK 1
school Jakarta

KEMBALI LAGI KE SEKOLAH SD…NAIK BECAK

Sekitar tahun 1960/1961 setiap hari saya pergi ke sekolah SD.
Waktu itu saya naik betjak dari Jalan sawah Lunto ke
Jalan Latuharhay .
Kami dulu tinggal di Jalan Sawah Lunto dan saya masih ingat perjalan
ke tempat sekolahnya: melalui Pasar Rumput, lewat jembatan dan
jalan kereta api.
Dulu saya tidak tahu namanya sekolahan.
Pada saat ini nama sekolahnya: “Santo Ignatius” jalan Latuharhary Jakarta

Waktu tahun 1983 saya ke Jakarta dan mau lihat gedung sekolahnya.
Saya juga pergi ke Jalan Sawah Lunto.
Ketemu dengan tukang becak, yang dulu say di nganterin ke sekolah.
Seperti dia masih tunggu saya bertahun tahun.

Tahun 2014 saya pergi lagi ke Jakarta dan mau lihat sekeloh lagi.
Sayang tidak kelihatan dan kiranya gedungnya sudah di hancurkan.
Waktu cari di internet saya lihat sekolahnya masih ada.
Di depannya ada pohon2.

EEN KINDERJUF IN DE TROPEN…EEN TEMPO DOELOE AU PAIR

weblog getuigschriften

Mijn moeder was in Indonesië werkzaam als kinderjuffrouw bij Nederlandse gezinnen. Heel geliefd was ze. Met mooie en goede getuigschriften.
Vaak waren haar dienstbetrekkingen slechts van korte duur.
De gezinnen gingen namelijk terug naar Nederland.
Eén van de gezinnen waarvoor zij gewerkt had, was de familie Van Lennep.
Toen ze nog leefde vertelde zij daar heel veel verhalen over.
Zij was zo gehecht aan de drie kinderen: Walthera, Sylvia en Louis Van Lennep.
weblog kinderen van Lennep verkleind

Foto: mevrouw van Lennep- Labberton met mijn moeder en de drie kinderen
weblog familie van Lennep en mijn moeder verkleind

Ze had zich altijd afgevraagd hoe het met die kinderen gingen.
Jammer dat er vroeger geen internet was.
Tegenwoordig kun je gemakkelijk gaan “googlen:
Mijn zoektocht leverde het volgende op:
Mijn moeder was kinderjuffrouw bij een belangrijke Nederlandse ambtenaar E. van Lennep.
Hij verbleef een aantal jaren in Indonesië.
In 1950 ging hij met zijn gezin terug naar Nederland.

Foto: mijn moeder bij de fotograaf in Cikini Jakarta 1949:
Walthera en Sylvia van Lennep verkleind

Meteen nadat ik dit verhaal op mijn weblog heb geplaatst, heeft
Louis van Lennep gereageerd.
Via een mailwisseling maakte ik kennis met hem.
Wat was ik blij dat hij zo positief heeft gereageerd op dit bericht.
Mijn moeder zou zeker blij zijn geweest als ze zou horen dat mijn zoektocht
naar de kinderen van Van Lennep resultaat heeft opgeleverd.
En om te weten dat het goed gaat met de van Lenneps.
Hoe vaak had mijn moeder het tijdens haar leven over hun gehad.
En hoe dikwijls had ze aan ons ( haar kinderen) gevraagd om naar de van Lenneps te gaan zoeken. “Ik mis de kinderen van Van Lennep”, zei ze altijd.

In mei 2015 ben ik naar Indonesie geweest en heb een week in Jakarta gezeten.
Eén van de straten waar de familie van Lennep gewoond had, heb ik bezocht:
Boxlaan. Nu heet de straat Jalan Irian:

weblog Jalan Irian 1
weblog Jalan Irian 2
weblog Jalan Irian 3

SPREKEN IS NU GOUD EN ZWIJGEN ZILVER

Indonesie allerlei weblog 1

Tot mijn 8e sprak ik Indonesisch.
Na aankomst in Nederland mocht ik die taal niet meer spreken.
Het was alsof er een kamer in mijn hoofd gesloten werd voor
de Indonesische taal. Een “verboden” terrein.
Later sprak mijn moeder nog af en toe Indonesisch met ons.
Zo hield ik de taal nog goed bij.
Voordat ik in 1983 op vakantie naar Indonesië ging, heb ik de taal
nog geoefend. Destijds kon ik me goed verstaanbaar maken.
Na mijn vakantie heb ik het Indonesisch nog vaker geoefend.
Sterker nog, ik heb een eigen boekje samengesteld om de taal te leren.
In 2014 bracht ik weer een bezoek aan het land waar ik vandaan kom.
Ik sprak de taal alsof ik die dagelijks gesproken heb.
De “kamer” die altijd gesloten was , ging wagenwijd open.
De deur zal nu voor altijd wel geopend blijven…..

cursus

cursus bahasa Indonesia foto 1

BANG VOOR EEN BOOM!

waringin candi mendut

( bij CANDI MENDUT)
waringin A

Bij het vallen van de avond zat ik als kind veilig en beschermd
te luisteren naar de verhalen van onze inwonende huisbediende.
Onze baboe, mijn oppas.
In de verte hoorde ik de geluiden van de satéverkoper , die met regelmaat op twee houten stokjes sloeg: klotok, klotok, klotok.
De sfeer van de krekels, de tokehs, de tjitjaks ( muurhagedis), de ruisende bladeren.
Nacht over Java, avond in Indonesië.

“De volle maan, tragisch die avond, was reeds vroeg, nog in de laatste dagschemer opgerezen als een immense, bloedroze bol, vlamde als een zonsondergang laag achter de tamarindebomen…”zo begint Louis Couperus “De Stille kracht”

De mysterieuze sfeer, de stille kracht, die er in de lucht hing, die voelde ik gewoon.

Met spanning zat ik daar op de veranda, in de achtergalerij.

Nona, zo noemde ik mijn au pair vertelde het verhaal over de waringin, een boom met luchtwortels, waar onder andere de “kuntil anak” woonde.
“De “kuntil anak” is een soort ( vrouwelijke) boomgeest die een gat op haar rug heeft.” Aan mij werd dan verteld dat die geest kinderen meenam, die zij in haar rug stopte en gevangen hield in die waringinboom. Dat ritselen en ruisen van de bladeren was het geluid van de schreeuwende kinderen di om hulp roepen.
Als kind was ik dus bang voor die hoge bomen met die lange luchtwortels:
de waringin. Ik durfde nooit langs of onder zulke bomen te lopen.

Tijdens onze rondreis in Indonesië maakten we een fotostop bij Candi Mendut , een 9e eeuwse Boeddhistische tempel gelegen in het dorp Mendut, op drie kilometer afstand van de Borobudur.
Bij toeval stond ik daar onder een waringinboom.
Ongelooflijk!